Hiçbirşey sebepsiz değildir...
''Gökyüzü çok bulutlandığı zamanlarda bile aslında güneş bir yerlerdedir''
Soğuk bir kış sabahı sahilde bulunan küçük bir koydan bir balıkçı filosu denize açılır.
Öğleden sonra büyük bir fırtına kopar ve gece olduğunda balıkçı teknelerinden hiçbirisi limana dönememiştir.
Bütün gece boyunca eşler, anneler, çocuklar ve sevgililer ellerini oğuşturup, kaybolan sevdiklerini kurtarması için Tanrıya yakararak, rüzgara açık kıyıda bir aşağı bir yukarı dolanırlar.
Bu berbat durumda, bir de kulübelerden birinde yangın çıkar.. Erkekler olmadığı için yangını söndürüp kulübeyi kurtarmak mümkün olamamıştır.
Gökyüzü ancak gün ışıdığında; herkesin sevinçle gördüğü gibi balıkçı teknelerinin tümü de sağlam olarak limana dönmüştür.
Fakat, orada ümitsiz bir kişi vardır. Bu kişi yangında evi kül olan adamın eşidir.
Kocası karaya çıkarken çığlık çığlığa bağırmaktadır,
“Aman Allah’ım, mahvolduk! Evimiz, içindeki herşeyle birlikte yangında kül oldu!”
Adam ise, kadını şaşırtan şu sözleri haykırır;
” O yangına şükürler olsun! Yanan kulübemizin ışığı sayesinde bütün tekneler yolunu buldu ve sağsalim limana dönebildik. “
